Τέρμα τα καλά παιδιά!

Εδώ και καιρό όλο λέω να γράψω ένα ποστ με σκέψεις και θέματα που τριγυρνούν συνέχεια στο μυαλό μου και όλο το αναβάλλω.

Κουράστηκα. Κουράστηκα. Κουράστηκα.
Κουράστηκα να βλέπω ανθρώπους και τον εαυτό μου να μπαίνουν στο τρυπάκι της σύγκρισης των παιδιών  "η μεγάλη αδελφή του μίλησε νωρίς αυτός είναι τεμπέλης",  "ο Χρηστάκης του θείου του φίλου του μπαντζανάκη διαβάζει και γράφει από τεσσάρων ετών το δικό μας ούτε το όνομα του", "το δικό μου έβγαλε την πάνα όταν χρόνισε το δικό σου ακόμη φοράει;;;;;".

Βαρέθηκα να ακούω για καλά παιδιά, βαρέθηκα να μπαίνω και εγώ στο τρυπάκι του καλού παιδιού όταν ο μικρός μου με ακούει, όταν κάθετε φρόνιμα, όταν μαζεύει τα παιχνίδια του, όταν τρώει όλο το φαί του.

Μπούχτησα να βλέπω την κάθε άσχετη κυράτσα να επικροτεί μόνο τα ήσυχα μωρά, αυτά που ακούνε τη μαμά τους, που δεν έχουν σπάσει ούτε ένα βάζο στο σπίτι που κοιμούνται όλο το βράδυ που τρώνε όλο το φαί τους που παίζουν με όλα τα παιχνίδια που μένουν με τη γιαγιά όλο το σκ για να ξεσκάσουν οι γονείς που, που,που.

ΕΛΕΟΣ και πρώτα από όλα μαλώνω τον εαυτό μου.

Πως καταντήσαμε να πιστεύουμε ότι ένα μικρό παιδί με το που γεννιέται έχει μέσα του την πονηριά και τα προσόντα για να χειραγωγήσει δύο ενήλικες. Πως είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι ένα βρέφος είναι γεννημένο για κάθεται όλη την ημέρα σε ένα καρότσι, να τρώει όλο το φαγητό που σύστησε η κάθε άσχετη παιδίατρος μέχρι τελευταίας σταγόνας και να θεωρούμε το κλάμα του το μέσο χειραγώγησης των γονιών του.

Πώς γίναμε όλοι ειδικοί στην διαπαιδαγώγηση του παιδιού του γείτονα και περιμένουμε με το πρώτο παραστράτημα να ασκήσουμε την αμίληκτη κριτική μας.

Πώς φτάσαμε στο σημείο να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά μας σαν σκυλάκια προς εκπαίδευση, ως νέους φαντάρους οι οποίοι αν δεν πληρούν τα στάνταρ μας φαί, ύπνος, ησυχία και πειθήνια υπομονή είναι κακομαθημένα, υστερικά, κακά παιδιά και τους γονείς υπόλογους σε ένα δικαστήριο από γνωστούς, φίλους, συγγενείς.

Πώς καταντήσαμε να έχουμε απομυθοποιήσει το ξύλο;;;; Πως γίνεται να θεωρούμε φυσιολογικό ότι μπορούμε ανά πάσα στιγμή να ασκήσουμε βία σε έναν άνθρωπο ο οποίος δεν βρίσκεται σε θέση να υπερασπιστεί τον εαυτό του και την ίδια στιγμή να κατακρίνουμε τη βία κατά των γυναικών και το bullying;


Πόσο ηλίθιοι είμαστε για να στερούμε την αγκαλιά από το παιδί μας γιατί θα κακομάθει και θα θέλει συνέχεια. Πως γίνεται στη "ρίζα" μας που λένε και οι Πόντιοι να δίνουμε την αγάπη μας με δοσομετρητή και να εκφράζουμε ξεδιάντροπα μπροστά τους ότι δεν τα αγαπάμε επειδή έκαναν κάτι λάθος;

Πόσα κακέκτυπα βιώματα κουβαλάμε μέσα μας για να μιλάμε για τις πράξεις των παιδιών μας και να τις κρίνουμε όταν τα ίδια είναι παρόντα λες και τα αυτά δεν ακούνε ή δεν υπάρχουν.

Δεν αντέχω να ακούω άλλο συμβουλές  "μην το παίρνεις αγκαλιά το κακομαθαίνεις", "άστο να κλάψει δεν παθαίνει τίποτα", "μη θηλάζεις θα γίνει μαμάκιας", "μην τον παίρνεις στο κρεβάτι του να κοιμηθεί θα χωρίσεις με τον άντρα σου".

Το παρόν ποστ είναι ένα ποστ οργής, το γράφω για να το διαβάζω πρώτα από όλα εγώ που δεν είναι λίγες οι φορές που πέφτω στα παραπάνω τρυπάκια και ξεχνάω ότι έχω μπροστά μου ένα μικρό θαύμα το οποίο με δέχεται όπως είμαι νευριασμένη, κουρασμένη, απεριποίητη, άδικη. Το οποίο με αγαπάει ανιδιοτελώς και μου το δείχνει καθημερινά χωρίς όρους, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς απειλές και τιμωρίες. Το οποίο φωνάζει το όνομα μου με τέτοια λαχτάρα που κάνει την καρδιά μου να σπάει από το μέγεθος της αγάπης που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος. Το οποίο μου λέει ότι σκέφτεται χωρίς ενδιασμό, ντροπή ή δεύτερη σκέψη. Το οποίο με διδάσκει καθημερινά πως μπορώ να γίνω ένας καλύτερος άνθρωπος.

Δεν υπάρχουν κακά παιδιά. Ούτε ένα σε αυτόν τον πλανήτη. Οι "ορθές" ή "σωστές πράξεις" δεν προσδιορίζουν ένα καλό παιδί. Η κακία γεννιέται μέσα σε έναν άνθρωπο πολύ αργότερα, τα παιδιά είναι καθρέφτες του εαυτού μας, οπότε την επόμενη φορά που θα κολλήσουμε την ταμπέλα του κακού παιδιού στο παιδί μας ίσως θα έπρεπε να κολλήσουμε και μια μεγαλύτερη στον εαυτό μας.

1 σχόλιο :

  1. Καλώς όρισες στη απίστευτη "φυλή" των γονιών. Θες να γίνουμε φίλες???Περίμενε να πάει και σχολείο εκεί να δείς!!!! Εχω 2 παιδιά 12 και 10 ετών. Οταν πήγαν πρώτη δημοτικού πίστευα οτι εχουν πρόβλημα λέω κάτι δεν πάει καλά με τα παιδιά μου. Τα πιο πολλά παιδιά τελειώναν τα μαθηματα τους σε μισή ώρα μη σου πω σε 10 λεπτά τα ήξεραν όλα δεν ειχαν απορίες, όλα αυτά βέβαια απο τα λεγόμενα των μαμάδων πάντα. Αργησα πολύ να καταλάβω τι παίζει και δυστυχώς κάποιες φορές τα βαλα με τα παιδάκια μου δυστυχώς μπήκα σε αυτό το τριπάκι. Ακόμη έχω τύψεις και πολλές φορές ζητώ συγγνώμη απο την κόρη μου που τώρα τελειώνει το δημοτικό πρωτότοκη και τυχερή βλέπεις μετά έβαλα μυαλό. Υπομονή και πολλή πολλή αγάπη θέλουν τα παιδάκια μας. Συγγνώμη για το μεγάλο σχόλιο, αλλά με φούντωσε το ποστ σου, ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή